Visina na kojoj leti većina aviona je 10.000 metara, a u slučaju letjenja važi pravilo što više to bolje.
Naime, jedan od glavnih razloga zbog kojih avioni lete tako visoko je što je u višim slojevima atmosfere vazduh razrijeđeniji, zbog čega je let lakši, brži i ekonomičniji.
Idealna visina kreće se od 10 do 13 hiljada metara. Više od toga, kiseonika je premalo da podstakne sagorijevanje u motorima, a niže je vazdušni otpor veći.
Teoretski, u energetskom smislu, najefikasnije bi bilo da avion neprekidno ide uzlazno na više nadmorske visine, nego da se održava na, recimo, 10.000 metara, pošto se težina letjelice smanjuje zbog trošenja goriva i razrijeđivanja vazduha.
“Svaka letjelica ima optimalnu visinu letjenja”, objašnjava Piter Teri, koji je već 30 godina pilot komercijalnih lijetova.
“Konkord je leteo na mnogo većim visinama – od 15 do 18 hiljada metara, gdje nijedna druga letjelica nije”.
Na tako velikim visinama letjelice zaobilaze i vremenske neprilike. Troposfera, odnosno atmosferski sloj najbliži tlu, bilježi najviše meteoroloških fenomena, a letjelicama najviše odgovara stratosfera.
U višim djelovima atmosfere takođe se izbegavaju druge letjelice poput helikoptera i lakih aviona, ptica i insekata.
Pored svega toga, prednost visokog letjenja je u tome što na visini od 13.000 metara u slučaju nekog kvara, pilot ima mnogo više vremena da riješi problem. Možda zvuči nelogično, ali postoji mogućnost da avion sleti bezbjedno, čak i ako oba motora otkažu.
